Ας αγαπήσουμε λίγο τα
γεράματα,
τις ρυτίδες ,
τα σκεβρωμένα κορμιά.
Στέκουν εκει θλιμμένα.
και περιμένουν.
Κρύβουν καλά μέσα τους,
λαχτάρα για το
όνειρο,
τα νιάτα και την
ομορφιά.
Κρύβουν και πόνο,
Για τη ζωή που φεύγει,
Φόβο για το άγνωστο ,
που
τους περιμένει.
ΜΝ
