Δεν
ήξερα ουτε εγώ,
[απλώς το υποψιαζόμουν] ,
οτι κινούμασταν μαζί,
εγώ
και εκείνη.
Την έσερνα χρόνια πολλά,
μαζί μου,
στην ταλαιπωρία των αντιδικιών ,
και των
ακροατηρίων….
Δεν μίλαγε ,
κάθονταν δίπλα
μου,
σιωπηλή,
και περίμενε…
Δεν απαιτούσε,
διότι φοβόταν
πολύ…
Μετά από τόσα χρόνια ,
συνοδοιπορίας,
Με άφησε,
και κινήθηκε μόνης
της.
Έπαψε να φοβάται τόσο,
έφτιαξε μικρά κειμενάκια.
Με ξάφνιασε αλλα
την αποδέχθηκα.
Πόσα πολλά ευχαριστώ
σ΄αυτούς
που βοήθησαν,
στην αποδοχή αυτή!!!!
