Πολύτιμα και ταπεινά,
με πόση λαχτάρα ,
εκεί στων παιδικών σου χρόνων
το χωμάτινο σοκκάκι,
τα περίμενες.
Μιά λαμπάδα λευκή και
δύο παπούτσια παιδικά,
με κόκκινο φιογγάκι.
Αγκαλιά τα κρατάς ,
κι ολου του κόσμου
τη χαρά και την αγάπη ,
νοιώθεις.
Ποτέ ξανά ,
Και τίποτα,
Τόση χαρά κι αγάπη
δεν μπόρεσε να φέρει.
