Μικροκαμωμένη κι ασχημούλα.
Μέσα της ηφαίστειο θλίψης και θυμού ,
κάπνιζε αργά και αδιάκοπα χρόνια πολλά .
Δεν μπορούσε ομως ουτε να κλάψει ,
ουτε να
νευριάσει .
Ποτέ και με κανένα.
Τη λέγαν καλή
και βολική.
Χωρίς γωνίες ,
δεν σκόνταφτε κανένας πάνω της.
Σαν τόπι ηταν,
που τό παιζαν οι αλλοι.
Ηθελε τόσο να είναι αγαπητή που σ΄ολους χαμογελούσε .
Μέσα της το ηφαίστειο ζωντάνεψε, έβγαλε λάβα .
Δεν είχε τρόπο να βγεί ,να ξεχυλήσει έξω.
Της έκαιγε τα σωθικά.
Πρώτα άρρώστησε στο
στήθος και μετά σ΄ ολο της το κορμί.
Δεν έκλαψε και πάλι .
Ουτε νευρίασε.
Μόνο χαμογελούσε.
Σαν ναθελε καλή και βολική,
νάναι και στην….. αρρώστια.
ΜΝ
