Οταν απόγευμα ακούω τη καμπάνα ,
πάντα γλυκαίνει η ψυχή μου.
Θυμάμαι τον ήχο,
αδύναμο και καρτερικό,
μιας αλλης εκκλησίας,
πολύ μικρής κ’ ασήμαντης
αυτής των παιδικών μου χρόνων .
Τότε που προσμονή και ελπίδα είχαμε,
σαν τάχα,
κάτι καλύτερο και αληθινό,
σημαίνει η καμπάνα.
Όνειρα ομως ηταν
παιδικά ,
που φύγαν με τα χρόνια.
ΜΝ
