«Όταν γνώρισε τον Μιχάλη
ο Γιάννης της
φάνηκε μικρός λίγος και τέλος τέλος άσχημος.
Δεν είχε κανένα ενδοιασμό να του πετάξει
κατάμουτρα ότι της άρεσε ο άλλος.
Δεν την ένοιαζε καθόλου τι αισθανόταν .
Ομως σκέφθηκε ένα πιο βίαια τρόπο να τον
ξεπαστρέψει μια και καλή.
Έγινε κούκλα..του έκλεισε ραντεβού μπροστά
στην είσοδο της σχολής.
Εκείνος .. ήλθε εξ ίσου φροντισμένος… απελπισμένα φοβισμένος …ότι την έχανε.
Όπως τον κοίταζε καθώς πλησίαζε απορούσε
πως της άρεσε και είχε και ερωτικά πάρε δώσε μαζί του.
Στάθηκε μπροστά της ….τη ρώτησε πού θέλει
να πάνε.
Βιάζομαι πουθενά του πέταξε με
περιφρόνηση… αλήθεια γίνεται αύριο να μου φέρεις τα βιβλία που σου δάνεισα..
διότι τα θέλω.
Οκ απάντησε εκείνος.
Είχε πάρει το μήνυμα. τέλος.
Του γύρισε την πλάτη και φεύγοντας
σταμάτησε.. ξαναγύρισε τον κοίταξε και του είπε..α και ξέρεις θέλω να
χωρίσουμε.
Την άλλη μέρα της έφερε τα βιβλία της……τα
πήρε έφυγε και αισθανόταν και καλά που τον έβλεπε κακομοίρη δυστυχισμένο»…
Έλενα Τρότα.
(Χαμένοι άνθρωποι)
