Μέσα στο καινούργιο ταγεράκι μου,αδυνατισμένη περί τα δέκα κιλά ,οδηγόντας το μουσταρδί austin μου έβαινα πρός την αρένα της Ευελπίδων.
Εκείνη την περίοδο 86-95 καθημερινά ζωή με δίκες.
Ο καιρός αγριεμένος κι εγώ για να προλάβω πρωί-πρωί παιδιά ,σχολεία κλπ..που μυαλό για μια ομπρέλα.. όταν ομως πάρκαρα πίσω απ΄το άλσος ήδη έβρεχε.
Απελπισία..πάει και μαλί και ταγέρ και όλα..
η ώρα 9 παρά τέταρτο ,δηλαδή ίσα-ίσα που προλάβαινα να μήν ερημοδικασθώ ,αφού έπρεπε να διασχίσω και το πάρκο για να φθάσω.
Το μάτι μου παίρνει μία ξεχασμένη απ΄το καλοκαίρι φτηνή ομπρέλα θαλάσσης στο πίσω κάθισμα..
ιδού το δίλημμα..να πάω με την ομπρέλα θαλάσσης και να γίνω ρεζίλι η να..γίνω παπί..??
Η ταν η επί τας ..σκέφθηκα ..ένω έξω έριχνε πλέον …”καρέκλες” …
Βουτάω την ομπρέλα θαλάσσης την ανοίγω και ισορροπόντας με δυσκολία στα νερά και στην λάσπη μπήκα στο χώρο της Ευελπίδων..
Εδώ σχεδόν τρέχοντας κινούμαι πρός το 3 κτίριο κατεβάζοντας όσο μπορούσα την ..ομπρέλλα για να κρύβω το πρόσωπο ..
θέαμα γελοίο και αστείο..
Μόλις πλησιάζω στην είσοδο του 3
με …μαεστρία κουτρουβαλιάζω την ομπρέλα ..στον παρακείμενο σκουπιδοτενεκέ ..
και δήθεν αδιάφορη ..εισήλθα στο κτίριο..
Μάλλον δεν με είδε κανείς συνάδελφος και ετσι γλύτωσα και την ..καζούρα.
