Εκεί που τέλειωνε η
μέρα,
δυσκολευόταν.
Εκεί που νύχτωνε ο
ορίζοντας,
έπεφτε πάλι σε σκέψεις ανήμπορες.
Δεν καταλάβαινε το
χρόνο,
τη μέρα και τη ζωή
της.
Αυτό είναι λοιπόν ένα
ξημέρωμα
και ένα νύχτωμα.
Μια απάτη.
Δυσκολευόταν αλλα το άντεχε
.
Δεν το μπαστάρδευε με
βιαστικές και απελπισμένες παρέες,
Αρκεί να μήν είναι
μόνη.
Ζούσε μόνη της σ΄αυτό
το πέτρινο σημείο.
Χωρίς αγκαλιά και
παρηγόρια ,
μόνη της.
Ετσι είχε ολη τη θέα της απελπισίας της μοναξιάς
της .
Δεν της την έκρυβαν
παρουσίες αλλων.
Τυχαίων και βολικών .
Μ. ΝΤΟΥΜΑ
