Όλοι όσοι θα επιβιώσουν από την πανδημία θα χωρίσουν την ζωή τους στο πριν και το μετά απ΄ αυτήν.
Τώρα είμαστε μέσα σ΄ αυτή και ξυπνάμε και κοιμόμαστε με τον φόβο ότι είναι κάπου.. εκεί έξω.. και μας περιμένει.. για να μας τελειώσει.
Κάνουμε χιούμορ στα δίκτυα και ξορκίζουμε το κακό.
Όταν όμως βγούμε στην στεριά -όσοι το κατορθώσουμε- δεν θα έχουμε τις ίδιες βεβαιότητες και ασφάλειες.
Ούτε πιστεύω θα μπορούμε να γελάμε τόσο εύκολα όπως πριν.
Θάχουν φύγει τόσοι πολλοί που θα πενθούμε σχεδόν όλοι. Κάπου 750 άτομα έφυγαν το περασμένο Σάββατο στην Ιταλία.
Όμως, μπορεί να συμβεί και το αντίθετο.
Χθες έβλεπα το ντοκιμαντέρ «φιλιά εις τα παιδιά» του Βασίλη ΛΟΥΛΕ.
Πέντε εβραιόπουλα -ηλικιωμένοι πλέον- εξιστορούσαν την ιστορία της διάσωσής τους από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και την μετά απ΄ την εμπειρία αυτή ζωή τους.
Μου έκανε εντύπωση η λαχτάρα που είχε μία εξ αυτών να χαρεί κάθε στιγμή της ζωής της.
Μπορεί να γίνουμε πιο σοφοί και να ζούμε πιο χαρούμενα τη ζωή μας, γιατί θα έχουμε περάσει μέσα από τόσους θανάτους.
