Το παραπαίδι
Έσταζε αίμα η ψυχή της
Έκλαιγε…σπάραζε
Τον παρακαλούσε να της μιλήσει
Να την ακολουθήσει στο σπίτι τους
Τον αγαπούν όλοι του έλεγε
και αυτή και οι άλλοι στην οικογένεια για να νοιώσει καλά
δεν της έδινε σημασία
δεν την πίστευε
Να αναπληρώσουν που τον εγκατέλειψαν
Του έλεγε ότι τον αγαπούσε και ότι τον έψαχνε τόσο καιρό
Τον βρήκε μετά από πολύ ψάξιμο στην μεγάλη πόλη
Τον εντόπισε σε ξένη οικογένεια
Σαν παραπαίδι , υιοθετημένο
Δεν την κοίταζε στα μάτια
Αλλού , πουθενά είχε στραμμένο το βλέμμα του
Το πρόσωπο πονεμένο αλλά και παραιτημένο από κάθε προσμονή
Υπάρχει κάτι χειρότερο από την απελπισία αυτό ακριβώς είχε το βλέμμα του.
Τον θυμήθηκε σε μια φωτογραφία που ήταν όλα τα αδέλφια και αυτός ήταν στην άκρη σαν να ήθελε να βάλει τα κλάματα με ένα βλέμμα παραπονεμένο
Σαν ο παρακατιανός και μόνος
Πόσο αληθινά ζούσε μέσα σ΄αυτό το μαρτύρια για να πεθάνει τόσο νέος και τόσο εύκολα
Χωρίς να δώσει κανένα μήνυμα η στίγμα ότι πεθαίνει.
Σε σκέφτομαι και σε έχω μέσα μου αδελφέ μου.
