Τα νυχτέρια
Ήταν μαγεία τα νυχτέρια στα φεγγάρια του καλοκαιριού. Τότε που η νύχτα ήταν σαν μαγική μέρα με ένα φεγγάρι να φωτίζει τόσο γλυκά και μυστικά τα σκοτάδια.
Όλο το χωριό ανάστατο με τις γυναίκες να μαζεύονται με τις ρόκες, τα πλεκτά, τα κεντήματα και τα σφοντύλια να συναγωνίζονται σε γρηγοράδα. Δεν κατάλαβα ποτέ τι μαγικό ήταν αυτό που τράβαγε όλες τις χωριανές στο νυχτέρι. Ήταν σαν να μπαίναμε όλοι μαζί σε έναν άλλο κόσμο φαντασίας και ονείρου. Σαν να ήμαστε ξύπνιοι μέσα σε ένα όνειρο. Μας μάλωναν εμάς τα παιδιά να κοιμηθούμε αλλά πού εμείς. Κρυφά σιμώναμε στο μπαλκόνι της θείας που μαζεύονταν και είχαν θέα όλο το άνοιγμα του Παγασητικού και αντίκρυ το Τρίκερι. Στο βάθος χάραζε και η Σκιάθος. Όλα μέσα στην καλοκαιρινή φεγγαράδα. Κρυφακούγαμε και όταν μας έδιωχναν, δήθεν φεύγαμε για τα κρεβάτια μας για να ξαναγυρίσουμε σιμά τους ακόμη πιο προσεκτικά μη μας καταλάβουν. Οι άντρες ξεροί, όλοι κοιμόντουσαν. Το νυχτέρι ήταν καθαρά γυναικεία υπόθεση. Μόνο γυναίκες και τα θέματα πολύ γυναικεία. Εκεί κρυφακούγαμε τα πειράγματά τους για την ερωτική ζωή τους, τα κουτσουμπολιά που είχαν να κάνουν για τυχόν παράνομες σχέσεις στο χωριό και αφού εξαντλούσαν αυτό το ρεπερτόριο έπιαναν τα πιο… βαριά. Τα φαντάσματα και τις μάγισσες.
Εκεί -έλεος πια- δεν τα αντέχαμε όλα να τα ακούμε. Μας αγρίευαν τα περισσότερα. Δήθεν ότι η τάδε έκανε εξώγαμο που το σκότωσε και γυρίζει τα βράδια μόνο του στις βρύσες, πεθαμένοι που ξαναγύρισαν απ’ τον αλλο κόσμο και δεν συμμαζεύεται. Χαμός από δρακουλιάρικες ιστορίες.
Εκεί κάπου αφού κουραζόμασταν και δεν αντέχαμε άλλο, τις εγκαταλείπαμε στο νυχτέρι τους. Πάντα όμως μούμενε η απορία πώς την άλλη μέρα άντεχαν μετά από τόσο ξενύχτι τα χωράφια, το θέρο, τη φροντίδα του σπιτού και των ζωντανών. Παιδικές απορίες, άλυτες ακόμη.
Σημείωση:αφήγημα από το βιβλίο
