Πολύτιμα και ταπεινά,
με πόση λαχτάρα,
εκεί στων
παιδικών σου χρόνων
το χωμάτινο σοκκάκι,
τα περίμενες.
Μιά λαμπάδα
λευκή και
δύο παπούτσια παιδικά,
με κόκκινο
φιογγάκι.
Αγκαλιά τα
κρατάς ,
κι ολου του κόσμου
τη χαρά και την αγάπη ,
νοιώθεις.
Ποτέ ξανά ,
Και τίποτα,
Τόση χαρά κι
αγάπη
δεν μπόρεσε να φέρει.
