Ηταν βράδυ πλέον ..παντού σκοτάδι ..ρεύμα ηλεκτρικό
δεν είχε το χωριό τότε.
Ολοι είχαν μαζευτεί
στο σπίτι του θείου δίπλα …..εκεί πέθαινε ο παππούς.
Αγριος, ορεσίβιος, θεόρατος και απόμακρος για τα
παιδικά μου μάτια.
Ό πατέρας μου μπήκε στο σπίτι ξαφνικα, πήγε και άναψε το καντηλάκι στο
εικονοστάσι με ένα βλέμα φοβισμένο. Είχε έλθει τόσο κοντά ο θάνατος και τον φοβήθηκε.
Εμένα δεν με ακούμπησε καθόλου ο θάνατος του παππού
..μου ήταν αδιάφορος .καμμία σύνδεση δεν είχα μαζί του.
Όμως μολονότι πέρασαν τόσες δεκαετίες εκείνο ο
φοβισμένο απ΄το άγγιγμα του θανάτου βλέμμα του πατέρα μου ακόμη μ΄ακολουθεί.
Το φέρνω
..έρχεται ..δεν ξέρω ακριβώς πως… όμως τα φοβισμένα μάτια του πατέρα μου
τα νοιώθω πολλές φορές ότι είναι δίπλα μου…όταν
και μένα με κοντοζυγώνει η ιδέα του τέλους, του θανάτου.
Παράξενο ….. ο θάνατος
του παππού εκεί δίπλα
…κι αδιαφορούσα
και μόνο ο φόβος του θανάτου στα μάτια του πατέρα μου
μ΄ακολουθεί ακόμη.
