Την έβλεπα εκεί στην κορυφή του λόφου
Τη μεγάλη πέτρα,
Γκρίζα , αμετακίνητη.
Ολη η ζωή εκεί.
Παιδομάνι μεσα στο χώμα
Ανέβαινε στο λόφο
Κάθε μέρα.
Κάθονταν κι έβλεπαν αποκεί.
Ολο τον κάμπο,
τον ελαιώνα , τα γύρω χωριά.
Ηταν ωραίο σημείο η πέτρα.
Τώρα την έσπασαν.
Τα κομμάτια της μοιράστηκαν
Σε σπίτια πέτρινα
πεζούλες κι αυλές .
Χάθηκε.
Δεν υπήρχε πια ούτε το παιδομάνι ,
Να ανηφορίζει το χωματόδρομο για το λόφο.
Έφυγε μαζί κι ολη η ομορφιά
Που είχε εκεί ψηλά
στην πέτρα.
Μαρία Ντούμα
