Νομικά Τετράδια | Μαρία Ντούμα

Περπάταγαν μαζι, Εκείνη μίκραινε το βήμα, Και το μικρό της  το ανοιγε, Να βρούν τον ίδιο βηματισμό.

Το  έβλεπε συνέχεια στον ύπνο της, Εκείνο το βεραντάκι, Στον ακάλυπτο χωρίς καθόλου θέα,

Πόσο ζεστασιά νοιώθεις όταν περπατάς μέσα στο σκοτάδι και βλέπεις φωτεινά παράθυρα με μισοτραβηγμένες τις κουρτίνες και ανθρώπινες φιγούρες να καλοσωρίζουν την νύχτα. Κάθε παράθυρο […]

Κάθονται ήσυχα, πεθαίνουν αθόρυβα τα έρημα σπίτια.