Το σχολείο διθέσιο πρωί και απόγευμα μάζευε τα παιδιά του χωριού .
Χτισμένο σιμά αλλά έξω απ’ το χωριό χρειάζονταν πεζοπορία.
Δεκαετία του 60 με τα βασιλικά βιβλιάρια καταθέσεων απόρων κορασίδων της Φρειδερίκης, τις παιδοπόλεις, το κυνηγητό της αριστεράς και μια επαρχία καθημαγμένη.
Κάθε πρωί πηγαίναμε τους χειμερινούς μήνες κρατώντας από ένα ξύλο η κούτσουρο για την ξυλόσομπα του σχολείου. Θυμάμαι αγόρια από πολύ φτωχές οικογένειες να έρχονται ξυπόλυτα στο σχολείο η με τσαρουχάκια πρόχειρα και άβολα.
Κακοντυμένα και βρώμικα τα περισσότερα.
Υπήρχε και το μικρό ποσοστό των φροντισμένων παιδιών.
Κάθε απόγευμα ο δάσκαλος επαναλάμβανε την ερώτηση «τί φάγατε το μεσημέρι;»
Ρώταγε ένα ένα παιδί. Απ’ τα εκατό παιδιά άντε δύο τρία να είχαν φαγητό κανονικό. Όλα τα άλλα ψωμί κι ελιές, ψωμί και τυρί, τραχανά και τα παρόμοια.
Εννοείται ότι δεν υπήρχε η έννοια του φρούτου η του λαχανικού ως τρόφιμου το χειμώνα.
Ο δάσκαλος έκανε αίτημα στο υπουργείο και έτσι είχαμε στο χωριό το δωρεάν μαθητικό συσσίτιο κάθε μεσημέρι.
Φαγάκια νόστιμα και χορταστικά.
Ευτυχία για όλα τα παιδιά που είχαν πλέον ένα πιάτο ζεστό φαΐ.
Όλα τα παιδιά κατά σειρά σε ένα πάγκο-τραπέζι και τις γυναίκες του χωριού που είχαν βάρδια στο μαγείρεμα να μας σερβίρουν.
Εικόνες παλιές και ξεχασμένες σήμερα που όμως μια ολόκληρη γενιά άλλοτε θυμάται και άλλοτε θέλει να ξεχνά.
Όμως σαν εικόνα πρέπει να μας ακολουθεί διότι ακόμη και σήμερα μεγάλος αριθμός ανθρώπων ζει με παρόμοια συσσίτια τα οποία οργανώνουν εκκλησίες, διάφορες οργανώσεις και φορείς άσχετα αν ως θέμα είναι αδιάφορο να παίξει στα κανάλια και στα δίκτυα και βγαίνει μόνο τα Χριστούγεννα και το Πάσχα για ευνόητους λόγους.
