Αλυσιδάκι στο λαιμό,
μου φόρεσες,
απ΄τη
χαρά σου.
Όμορφο, ασημένιο.
Ηταν το δώρο σου.
Εγώ δεκαοκτώ και
εσύ εικοσιτρία.
Γρήγορα όμως χάθηκες,
Σ΄άλλες αγάπες πήγες,
Κι έμεινε αυτό
αφόρετο,
Σε σκοτεινό συρτάρι.
θύμα κι
αυτό του χωρισμού,
της πίκρας ,του θυμού μου.
Δύσκολα τ΄αναγνώρισα
Μετά από τόσα χρόνια,
Ρυτίδες και γεράματα
το είχανε αλλάξει.
Ομως το ξαναφόρεσα
Λίγο να το γλυκάνω ,
Πολύ σκληράδα γνώρισε
Απ΄την ατίθαση νιότη.
