Το πέρναγες χρόνια πολλά ,
το ίδιο το στενό,
ισα που χώραγες
να το διαβείς,
με τα μπαλκόνια
να χάσκουν από πάνω.
Εφυγες ,
σε δρόμους πλανήθηκες
μεγάλους ,
χωρίς στο νού σου
νάχεις πλέον το στενό.
Μόνο του έμεινε εκεί,
Να περιμένει,
Θλιμμένο
το δικό σου γυρισμό.
Γέρικο πλέον ,
πιό
μικρό σου φάνηκε,
Σαν γύρισες,
χωρίς αλλη φορά ,
να το μπορέσεις να διαβείς.
Με μια ματιά μονάχα
Μελαγχολική,
Αγάπη και χαμόγελο
έστειλες πρός τα εκεί.
